Bu hayatta insanları ikiye ayırmak lazım. Gececiler ve gündüzcüler diye. Gündüz çoğu insan için huzur ve aydınlığı simgelerken bazı insanların huzuru gece oluyor. Gece olunca doğa uyur ve bütün ortam sessizliğe burunur. İşte o zaman yalnızlar ortaya çıkar. Çünkü kalabalıktan, yapmacıklıktan, basitlikten bütün gün kaçıp saklanmaya çalışan insan gece olunca kendini bulur. Çünkü gecede kimse yoktur. Orası karanlıktır. Çoğu insan geceden korkarken yalnızlar geceye aşıktır. Çünkü bilirler orası güvenli ve ruhlarını o sessizlikte dinlendirebilirler. Kimse o zaman karışmaz, tek başlarınadırlar. Gece olunca düşünürler. Özellikle hayatı. Neden güzel yaşamak varken bu haksızlıklar, yalanlar, kötülükler var dünyada? İnsan bir çiceği kokladığında bulduğu huzuru neden bir insanla konuşunca bulamıyor? İnsanlar hep mi kötüydü ? İlk yalan nasıl ortaya çıktı ve buraya kadar nasıl gelebildi? Bize her zaman doğruluğu öğreten ailelerimiz varken yalan söyleyen insanların aileleri onlara ne öğretiyordu? İşte bir gece insanı bunları düşünür ve ona gelen acı şey ise bu duruma çözüm bulamamaktır. Tek çare kendini yalnızlığa yani gecenin kollarına bırakmaktır.